ความเป็นมาเกี่ยวกับสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้(Association of Southeast Asian Nations)หรืออาเซียน (ASEAN)
ปัจจุบันประกอบด้วยประเทศสมาชิกในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ 10 ประเทศได้แก่ บรูไน ดารุสซาลาม ราชอาณาจักรกัมพูชา สาธารณรัฐ อินโดนีเซีย สาธารณรัฐประชาธิปไตย ประชาชนลาว สหพันธรัฐมาเลเซีย สหภาพพม่า สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ สาธารณรัฐสิงคโปร์ ราชอาณาจักรไทย และสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม
•วัตถุประสงค์ของการก่อตั้งอาเซียน
เพื่อส่งเสริมความเข้าใจอันดีต่อกันระหว่างประเทศในภูมิภาค ธำรงไว้ซึ่งสันติภาพเสถียรภาพ และความมั่นคงปลอดภัยทางการเมือง สร้างสรรค์ความเจริญเติบโตทางด้านเศรษฐกิจ การพัฒนาทางสังคมและวัฒนธรรม การกินดีอยู่ดี บนพื้นฐานของความเสมอภาคและผลประโยชน์ ร่วมกัน
•เป้าหมายของอาเซียน
อาเซียนมีเป้าหมายหลักเพื่อให้ประชาคมอาเซียนมี“ความไพบูลย์ร่วมกัน โดยการพัฒนาคน ความสามารถ ในการแข่งขันทางเทคโนโลยี และความเป็นปึกแผ่นทางสังคม” ด้วยการก้าวไปพร้อมกันและสรรค์สร้างอนาคต โดยอาศัยปัจจัยที่สำคัญจากความไว้วางใจซึ่งกันและกันระหว่างประเทศสมาชิก อันก่อให้เกิดบรรยากาศที่สร้างสรรค์ต่อความร่วมมือ และความเข้าใจอันดี
กลไกบริหารของอาเซียน
ปัจจัยสำคัญที่ทำให้อาเซียนพัฒนาไปได้อย่างรวดเร็ว คือ กลไกการบริหารของอาเซียน ที่ช่วยผลักดันให้กิจกรรมของอาเซียนดำเนินไปอย่างเป็นผล กลไกที่สำคัญ ได้แก่
1.) การประชุมสุดยอดอาเซียน (ASEAN Summit )เป็นการประชุมระดับหัวหน้ารัฐบาล และเป็นกลไกบริหารสูงสุดของอาเซียนในการกำหนดนโยบาย และแนวทางความร่วมมือด้านการเมืองเศรษฐกิจและสังคมระหว่างกัน มีกำหนดการประชุมเป็นทางการทุกปี
2.)การประชุมรัฐมนตรีต่างประเทศอาเซียน (ASEAN Ministerial Meeting: AMM )เป็นการประชุมประจำปี เพื่อกำหนดแนวทางในระดับนโยบายและทบทวนข้อตัดสินใจเพื่อมอบนโยบายและโครงการให้คณะกรรมการที่เกี่ยวข้องอื่นๆ ดำเนินการต่อไป
3.)การประชุมรัฐมนตรีเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Ministers’ Meeting:AEM)เป็นการประชุมประจำปีของรัฐมนตรีที่ดูแลและรับผิดชอบด้านเศรษฐกิจของประเทศสมาชิกอาเซียน
4.)การประชุมรัฐมนตรีเฉพาะด้านอื่น ๆ (Other ASEAN Ministers’ Meeting)ซึ่งจัดให้มีขึ้นตามความจำเป็นและเพื่อเร่งรัดการทำงานของคณะกรรมการต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งหารือเกี่ยวกับโครงการความร่วมมือด้านต่างๆ เช่น การเกษตรและป่าไม้ การศึกษา สวัสดิการสังคม พลังงาน กฎหมาย สาธารณสุข แรงงาน สิ่งแวดล้อม การขนส่ง วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร และโทรคมนาคม เป็นต้น
5.)การประชุมเจ้าหน้าที่อาวุโส (Senior Officials Meeting: SOM )โดยแยกเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสด้านการเมือง เศรษฐกิจและเฉพาะด้าน เช่น พัฒนาสังคมวัฒนธรรม สิ่งแวดล้อม วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และการขนส่ง เป็นต้น
•ความร่วมมือในอาเซียนที่สำคัญ ๆ ได้แก่
1)ความร่วมมือทางการเมือง
2)ความร่วมมือทางเศรษฐกิจ
3)ความร่วมมือเฉพาะด้าน สามารถแบ่งออกได้ ดังนี้
3.1)ความร่วมมือด้านพัฒนาสังคม สาธารณสุข การศึกษา/การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ สตรี เยาวชน แรงงาน การจัดการภัยพิบัติ สวัสดิการสังคมและการพัฒนา กิจการพลเรือน กฎหมาย การพัฒนาชนบทและการขจัดความยากจน มูลนิธิอาเซียนHIV/AIDS SARS
3.2)ความร่วมมือด้านความมั่นคงทางสังคม ตำรวจอาเซียน อาชญากรรมข้ามชาติ ยาเสพติด การตรวจคนเข้าเมืองและการกงสุล การก่อการร้าย การค้ามนุษย์
3.3)ด้านวัฒนธรรมและสารสนเทศ
3.4)ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี
3.5)ด้านสิ่งแวดล้อม
3.6)ด้านสิทธิมนุษยชน
•อาเซียนกับประเทศคู่เจรจา (Dialogue Partner)
โดยสถานการณ์ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้เปลี่ยนผ่านจากสภาวะแห่งความตึงเครียดและการเผชิญหน้า มาสู่สภาวะที่มีเสถียรภาพ ความมั่นคงและความร่วมมือกันอย่างใกล้ชิด จนกลายเป็นภูมิภาคที่มีการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว และเป็นตัวอย่างของการรวมตัวของกลุ่มประเทศที่มีบทบาทและพลังต่อรองในเวทีการเมืองและเศรษฐกิจระหว่างประเทศ ทำให้มีประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เข้าร่วมเป็นสมาชิกเพิ่มขึ้น และมีหลายประเทศในโลกสนใจที่จะเสริมสร้างความสัมพันธ์และกระชับความร่วมมือกับอาเซียนในฐานะคู่เจรจา (Dialogue Partner)ซึ่งในปัจจุบันอาเซียนมีคู่เจรจา 9 ประเทศ ได้แก่ ออสเตรเลีย แคนาดา ญี่ปุ่น นิวซีแลนด์สหรัฐอเมริกา สาธารณรัฐเกาหลี อินเดีย สาธารณรัฐประชาชนจีน รัสเซีย และ1กลุ่มประเทศ คือ สหภาพยุโรป รวมทั้ง องค์การระหว่างประเทศ คือ โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (United Nations Development Programme: UNDP)โดยอาเซียนกับคู่เจรจาเหล่านี้จะมีการปรึกษาหารือกันอย่างสม่ำเสมอ ทั้งในลักษณะการประชุมระดับเจ้าหน้าที่และการประชุมระดับรัฐมนตรี
———————————————–
ข้อมูลอ้างอิง เว็บไซต์กระทรวงการต่างประเทศwww.mfa.go.th
เว็บไซต์สำนักเลขาธิการอาเซียนwww.aseansec.org
การประชุมรัฐมนตรีอาเซียนด้านโทรคมนาคมและเทคโนโลยีสารสนเทศ(ASEAN TELMIN)
และการประชุมเจ้าหน้าที่อาวุโส (ASEAN TELSOM)
________________
•ภูมิหลัง
รัฐมนตรีโทรคมนาคมอาเซียนได้ประชุมหารือเกี่ยวกับแนวทางความร่วมมือด้านโทรคมนาคมและเทคโนโลยีสารสนเทศ ได้ลงนามบันทึกความเข้าใจระดับรัฐมนตรีว่าด้วยความร่วมมืออาเซียนด้านโทรคมนาคมและเทคโนโลยีสารสนเทศ (Ministerial Understanding on ASEAN Cooperation in Telecommunications and Information Technology) ในการประชุมรัฐมนตรีโทรคมนาคมอาเซียน ครั้งที่ 1 (1st TELMIN) เมื่อวันที่ 13-14 กรกฎาคม 2544 ได้มีมติให้จัดตั้งคณะทำงานภายใต้การประชุมเจ้าหน้าที่อาวุโส (ASEAN TELSOM) 5 คณะ ภายหลังลดลงเหลือ 4 คณะ การประชุม ASEAN TELMIN/TELSOM กำหนดให้มีการประชุมขึ้นปีละ 1 ครั้ง ซึ่ง ประเทศสมาชิกอาเซียนจะหมุนเวียนเป็นเจ้าภาพตามลำดับตัวอักษร
•ระดับของการประชุม
การประชุมแบ่งออกเป็น 3 ระดับ คือ ระดับรัฐมนตรี ระดับเจ้าหน้าที่อาวุโส และระดับคณะทำงาน ประกอบด้วยคณะทำงาน 4 คณะ ได้แก่
1) คณะ ASEAN Information Infrastructure: AII
2) คณะ E-Commerce & ICT Trade Facilitation: EC&ITF
3) คณะE-Society & ICT Capacity Building: ES&ICB และ
4) คณะ Universal Access, Digital Divide & E-Government: UADD&E-Govt นอกจากการประชุมของกลุ่มสมาชิกประเทศอาเซียนแล้ว ยังมีการประชุมอื่นๆ ในช่วงเวลาเดียวกันคือ การประชุมอาเซียน +3 (จีน ญี่ปุน เกาหลี) การประชุมอาเซียน-อินเดีย และการประชุมร่วมกับe-ASEAN Business Council (e-ABC) ซึ่งเป็นความร่วมมือระหว่างภาครัฐกับเอกชน
•วัตถุประสงค์
เพื่อต้องการพัฒนา เสริมสร้างความแข็งแกร่ง และเพิ่มความสามารถในการแข่งขัน โดยปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานด้านโทรคมนาคมและสารสนเทศในระดับภูมิภาค ลดช่องว่างการพัฒนา ด้านเทคโนโลยีสารสนเทศภายในประเทศสมาชิกและระหว่างประเทศสมาชิกอาเซียนสำหรับทุกภาคส่วนของสังคม รวมทั้งเพื่ออำนวยความสะดวกในการทำงานร่วมกันอย่างมีประสิทธิภาพในด้านการค้าเสรี การลงทุน โดยเฉพาะการให้ความสำคัญกับเรื่องรัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์และพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์
———————————
