ห้องเรียนอาเซียน

1974697_10200707612571680_1399574462_n[1]

                          

ความเป็นมาเกี่ยวกับสมาคมประชาชาติแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้(Association of Southeast Asian Nations)หรืออาเซียน (ASEAN)

                  ปัจจุบันประกอบด้วยประเทศสมาชิกในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้   10 ประเทศได้แก่ บรูไน ดารุสซาลาม ราชอาณาจักรกัมพูชา สาธารณรัฐ อินโดนีเซีย สาธารณรัฐประชาธิปไตย   ประชาชนลาว สหพันธรัฐมาเลเซีย สหภาพพม่า สาธารณรัฐฟิลิปปินส์ สาธารณรัฐสิงคโปร์  ราชอาณาจักรไทย และสาธารณรัฐสังคมนิยมเวียดนาม

วัตถุประสงค์ของการก่อตั้งอาเซียน

         เพื่อส่งเสริมความเข้าใจอันดีต่อกันระหว่างประเทศในภูมิภาค ธำรงไว้ซึ่งสันติภาพเสถียรภาพ และความมั่นคงปลอดภัยทางการเมือง สร้างสรรค์ความเจริญเติบโตทางด้านเศรษฐกิจ   การพัฒนาทางสังคมและวัฒนธรรม การกินดีอยู่ดี บนพื้นฐานของความเสมอภาคและผลประโยชน์ ร่วมกัน

เป้าหมายของอาเซียน

               อาเซียนมีเป้าหมายหลักเพื่อให้ประชาคมอาเซียนมีความไพบูลย์ร่วมกัน โดยการพัฒนาคน ความสามารถ ในการแข่งขันทางเทคโนโลยี และความเป็นปึกแผ่นทางสังคมด้วยการก้าวไปพร้อมกันและสรรค์สร้างอนาคต โดยอาศัยปัจจัยที่สำคัญจากความไว้วางใจซึ่งกันและกันระหว่างประเทศสมาชิก อันก่อให้เกิดบรรยากาศที่สร้างสรรค์ต่อความร่วมมือ และความเข้าใจอันดี

กลไกบริหารของอาเซียน

            ปัจจัยสำคัญที่ทำให้อาเซียนพัฒนาไปได้อย่างรวดเร็ว คือ กลไกการบริหารของอาเซียน ที่ช่วยผลักดันให้กิจกรรมของอาเซียนดำเนินไปอย่างเป็นผล กลไกที่สำคัญ ได้แก่

1.)  การประชุมสุดยอดอาเซียน  (ASEAN Summit )เป็นการประชุมระดับหัวหน้ารัฐบาล และเป็นกลไกบริหารสูงสุดของอาเซียนในการกำหนดนโยบาย และแนวทางความร่วมมือด้านการเมืองเศรษฐกิจและสังคมระหว่างกัน มีกำหนดการประชุมเป็นทางการทุกปี

2.)การประชุมรัฐมนตรีต่างประเทศอาเซียน (ASEAN Ministerial Meeting: AMM )เป็นการประชุมประจำปี เพื่อกำหนดแนวทางในระดับนโยบายและทบทวนข้อตัดสินใจเพื่อมอบนโยบายและโครงการให้คณะกรรมการที่เกี่ยวข้องอื่นๆ ดำเนินการต่อไป

3.)การประชุมรัฐมนตรีเศรษฐกิจอาเซียน (ASEAN Economic Ministers’ Meeting:AEM)เป็นการประชุมประจำปีของรัฐมนตรีที่ดูแลและรับผิดชอบด้านเศรษฐกิจของประเทศสมาชิกอาเซียน

4.)การประชุมรัฐมนตรีเฉพาะด้านอื่น ๆ (Other ASEAN Ministers’ Meeting)ซึ่งจัดให้มีขึ้นตามความจำเป็นและเพื่อเร่งรัดการทำงานของคณะกรรมการต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง รวมทั้งหารือเกี่ยวกับโครงการความร่วมมือด้านต่างๆ เช่น การเกษตรและป่าไม้ การศึกษา สวัสดิการสังคม พลังงาน กฎหมาย สาธารณสุข แรงงาน สิ่งแวดล้อม การขนส่ง วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี เทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร และโทรคมนาคม เป็นต้น

5.)การประชุมเจ้าหน้าที่อาวุโส (Senior Officials Meeting: SOM )โดยแยกเป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสด้านการเมือง เศรษฐกิจและเฉพาะด้าน เช่น พัฒนาสังคมวัฒนธรรม สิ่งแวดล้อม วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี และการขนส่ง เป็นต้น

ความร่วมมือในอาเซียนที่สำคัญ ๆ ได้แก่

                             1)ความร่วมมือทางการเมือง

                             2)ความร่วมมือทางเศรษฐกิจ

                             3)ความร่วมมือเฉพาะด้าน สามารถแบ่งออกได้ ดังนี้

                                   3.1)ความร่วมมือด้านพัฒนาสังคม  สาธารณสุข   การศึกษา/การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์  สตรี  เยาวชน  แรงงาน  การจัดการภัยพิบัติ  สวัสดิการสังคมและการพัฒนา  กิจการพลเรือน  กฎหมาย   การพัฒนาชนบทและการขจัดความยากจน  มูลนิธิอาเซียนHIV/AIDS  SARS

                                   3.2)ความร่วมมือด้านความมั่นคงทางสังคม  ตำรวจอาเซียน  อาชญากรรมข้ามชาติ  ยาเสพติด  การตรวจคนเข้าเมืองและการกงสุล   การก่อการร้าย  การค้ามนุษย์

                                    3.3)ด้านวัฒนธรรมและสารสนเทศ

                                     3.4)ด้านวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี

                                      3.5)ด้านสิ่งแวดล้อม

                                      3.6)ด้านสิทธิมนุษยชน

อาเซียนกับประเทศคู่เจรจา (Dialogue Partner)

                  โดยสถานการณ์ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้เปลี่ยนผ่านจากสภาวะแห่งความตึงเครียดและการเผชิญหน้า มาสู่สภาวะที่มีเสถียรภาพ ความมั่นคงและความร่วมมือกันอย่างใกล้ชิด จนกลายเป็นภูมิภาคที่มีการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจอย่างรวดเร็ว และเป็นตัวอย่างของการรวมตัวของกลุ่มประเทศที่มีบทบาทและพลังต่อรองในเวทีการเมืองและเศรษฐกิจระหว่างประเทศ ทำให้มีประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้เข้าร่วมเป็นสมาชิกเพิ่มขึ้น และมีหลายประเทศในโลกสนใจที่จะเสริมสร้างความสัมพันธ์และกระชับความร่วมมือกับอาเซียนในฐานะคู่เจรจา  (Dialogue   Partner)ซึ่งในปัจจุบันอาเซียนมีคู่เจรจา 9 ประเทศ ได้แก่ ออสเตรเลีย แคนาดา ญี่ปุ่น นิวซีแลนด์สหรัฐอเมริกา สาธารณรัฐเกาหลี อินเดีย สาธารณรัฐประชาชนจีน รัสเซีย และ1กลุ่มประเทศ คือ  สหภาพยุโรป รวมทั้ง องค์การระหว่างประเทศ คือ โครงการพัฒนาแห่งสหประชาชาติ (United Nations Development Programme: UNDP)โดยอาเซียนกับคู่เจรจาเหล่านี้จะมีการปรึกษาหารือกันอย่างสม่ำเสมอ ทั้งในลักษณะการประชุมระดับเจ้าหน้าที่และการประชุมระดับรัฐมนตรี

                                  ———————————————–

ข้อมูลอ้างอิง     เว็บไซต์กระทรวงการต่างประเทศwww.mfa.go.th

                         เว็บไซต์สำนักเลขาธิการอาเซียนwww.aseansec.org

 

การประชุมรัฐมนตรีอาเซียนด้านโทรคมนาคมและเทคโนโลยีสารสนเทศ(ASEAN TELMIN) 

และการประชุมเจ้าหน้าที่อาวุโส  (ASEAN TELSOM)

 ________________

ภูมิหลัง

                      รัฐมนตรีโทรคมนาคมอาเซียนได้ประชุมหารือเกี่ยวกับแนวทางความร่วมมือด้านโทรคมนาคมและเทคโนโลยีสารสนเทศ ได้ลงนามบันทึกความเข้าใจระดับรัฐมนตรีว่าด้วยความร่วมมืออาเซียนด้านโทรคมนาคมและเทคโนโลยีสารสนเทศ  (Ministerial Understanding on ASEAN Cooperation in Telecommunications and Information Technology)  ในการประชุมรัฐมนตรีโทรคมนาคมอาเซียน ครั้งที่ 1 (1st TELMIN) เมื่อวันที่ 13-14 กรกฎาคม 2544 ได้มีมติให้จัดตั้งคณะทำงานภายใต้การประชุมเจ้าหน้าที่อาวุโส (ASEAN TELSOM) 5 คณะ ภายหลังลดลงเหลือ 4 คณะ  การประชุม  ASEAN TELMIN/TELSOM กำหนดให้มีการประชุมขึ้นปีละ 1 ครั้ง ซึ่ง ประเทศสมาชิกอาเซียนจะหมุนเวียนเป็นเจ้าภาพตามลำดับตัวอักษร

ระดับของการประชุม

                การประชุมแบ่งออกเป็น ระดับ คือ ระดับรัฐมนตรี ระดับเจ้าหน้าที่อาวุโส และระดับคณะทำงาน ประกอบด้วยคณะทำงาน 4 คณะ ได้แก่

                    1) คณะ ASEAN Information Infrastructure: AII

                           2) คณะ E-Commerce & ICT Trade Facilitation: EC&ITF

                    3) คณะE-Society & ICT   Capacity Building: ES&ICB   และ

                    4) คณะ  Universal Access, Digital Divide & E-Government:  UADD&E-Govt นอกจากการประชุมของกลุ่มสมาชิกประเทศอาเซียนแล้ว ยังมีการประชุมอื่นๆ ในช่วงเวลาเดียวกันคือ การประชุมอาเซียน +3 (จีน ญี่ปุน เกาหลี) การประชุมอาเซียน-อินเดีย และการประชุมร่วมกับe-ASEAN Business Council (e-ABC) ซึ่งเป็นความร่วมมือระหว่างภาครัฐกับเอกชน

วัตถุประสงค์

             เพื่อต้องการพัฒนา เสริมสร้างความแข็งแกร่ง และเพิ่มความสามารถในการแข่งขัน โดยปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานด้านโทรคมนาคมและสารสนเทศในระดับภูมิภาค ลดช่องว่างการพัฒนา ด้านเทคโนโลยีสารสนเทศภายในประเทศสมาชิกและระหว่างประเทศสมาชิกอาเซียนสำหรับทุกภาคส่วนของสังคม รวมทั้งเพื่ออำนวยความสะดวกในการทำงานร่วมกันอย่างมีประสิทธิภาพในด้านการค้าเสรี การลงทุน โดยเฉพาะการให้ความสำคัญกับเรื่องรัฐบาลอิเล็กทรอนิกส์และพาณิชย์อิเล็กทรอนิกส์

———————————

                                                                                                         

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s